พระสมเด็จวัดพลับ พิมพ์เสมาวันทา

พระสมเด็จวัดพลับ พิมพ์เสมาวันทา
พระสมเด็จวัดพลับ พิมพ์เสมาวันทา (หรือนิยมเรียกว่า พิมพ์วันทาเสมา หรือ พิมพ์ยืนถือดอกบัว) จัดเป็นพิมพ์ที่ได้รับความนิยมสูงที่สุดและมีมูลค่าการเช่าบูชาแพร่หลายแพงที่สุดในเบญจภาคีพระเนื้อผงตระกูลพระกรุวัดพลับทั้งหมด
ประวัติความเป็นมา
สถานที่กำเนิด: วัดราชสิทธาราม (วัดพลับ) เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร
ผู้สร้าง: สันนิษฐานว่าสร้างโดย สมเด็จพระสังฆราชสุก (ไก่เถื่อน) หรือ หลวงตาจัน พระภิกษุมอญผู้เก่งกล้าในอาคมยุคนั้น
อายุการสร้าง: ประมาณปี พ.ศ. 2380 (ในสมัยรัชกาลที่ 3) มีอายุเก่าแก่กว่า 180 ปี
การแตกกรุ: เกิดแตกกรุขึ้นในปี พ.ศ. 2470 เรียกว่า "กรุกระรอกเผือก" พบพระกระจายอยู่ในเจดีย์ข้างพระอุโบสถ
พุทธลักษณะและเอกลักษณ์พิมพ์ทรง
องค์พระประทับยืน: มีลักษณะพุทธศิลป์เด่นชัดคือ องค์พระพุทธประทับยืนและพระหัตถ์ทั้งสองยกขึ้นประนมถือดอกบัว
ข้อสังเกตพิเศษ: บางท่านมองว่าหากกลับองค์พระเป็นแนวนอนจะดูคล้ายพระนอนหนุนหมอน (ปางไสยาสน์) แต่ในวงการนิยมเรียกสอดคล้องกันว่าพิมพ์ยืนถือดอกบัวหรือเสมาวันทา
ขนาด: เป็นพิมพ์ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในตระกูลพระวัดพลับทั้งหมด
เนื้อหาและมวลสาร (จุดพิจารณาพระแท้)
เนื้อผงขาว: เนื้อพระเป็นผงสีขาวอมเหลือง มีความหนึกนุ่ม คล้ายกับเนื้อพระสมเด็จวัดระฆังฯ
ผิวพรรณ: จุดเด่นสำคัญของพระกรุนี้คือ มักมีรอยแตกร้าวรานแบบ "ไข่นกปรอด" หรือมีผลึกสีขาวคล้าย "ฟองเต้าหู้" จับอยู่ตามผิวองค์พระอย่างเป็นธรรมชาติเนื่องจากความร้อนและความชื้นในกรุ